...Επειδή όμως αυτό που εκπέμπεται, ειδικά όταν κρύβεται ανάμεσα από τις λέξεις, δεν κάνει πάταγο αλλά ψιθυρίζει, προϋπόθεση για να ακουστεί είναι να έχει ησυχία. Για τον λόγο αυτόν σε παροτρύνω να μπεις στο βιβλίο όπως μπαίνεις σε ένα σκοτεινό και ήσυχο δωμάτιο, μακριά από τη βοή του κόσμου, χωρίς τις συνηθισμένες έγνοιες της καθημερινότητας, με πρόθεση να αφουγκραστείς αυτό που το διαπνέει.
...Η αποδόμηση και το τέλος των ψευδαισθήσεων που κουβαλάμε βιώνεται σαν θάνατος. Για τον λόγο αυτόν οι αντιστάσεις είναι τρομακτικές και φυσικά ασυνείδητες, άρα αδύνατον να εντοπιστούν ως τέτοιες από τον ίδιο τον άνθρωπο που «αναζητά τον εαυτό του».
Είναι, λοιπόν, σαφές ότι ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος θα μπορούσε να φέρει σε πέρας μόνος του τέτοια αποστολή. Κανείς δεν θέλει να στερηθεί αυτά που του δίνουν κάποιο έστω επίπλαστο νόημα στη δίχως νόημα ζωή του.
...Εκεί χρειάζεται ένας ερωτευμένος διάβολος να εμπνεύσει και να ξυπνήσει τη φωτιά μέσα μας, όχι όμως αυτήν της κόλασης, αλλά τη φωτιά του Έρωτα. Αυτόν τον ερωτευμένο διάβολο σου εύχομαι να βρεις και εσύ, εφόσον το θέλεις πραγματικά, ώστε να δώσει την απαραίτητη ώθηση και καθοδήγηση, αλλάζοντας έτσι την άλλως προδιαγεγραμμένη πορεία. Αλλά μην βιαστείς να διαλέξεις έναν, δεν μπορείς. Κανένας αναζητητής δεν μπορεί να βρει μόνος του τον διάβολό του.
Οπισθόφυλλο
Ο συγγραφέας
Ο Σάλβο Μουζακίτης είναι δικηγόρος στην Κέρκυρα. Γεννήθηκε στην Αθήνα και στην συνέχεια λόγω μεταθέσεων των γονέων του σε διάφορες πόλεις μετακόμισε αρκετές φορές κατά την παιδική του ηλικία, μα τα μαθητικά του χρόνια τα πέρασε στην Πάτρα, από όπου έφυγε για να φοιτήσει στην Νομική Αθηνών.
Έχοντας διαμορφωθεί μέσα στο καλούπι των κοινώς παραδεδεγμένων αξιών της κοινωνίας και ειδικότερα μέσα σε μία οικογένεια – γνήσιο φορέα της νεοελληνικής κουλτούρας με γονείς με κλασικές σπουδές, από νωρίς τον απασχόλησε το προφανές γεγονός, ότι «το σωστό και το λάθος» διαφέρει πάρα πολύ στις ανθρώπινες κοινωνίες, ανάλογα με τον εκάστοτε τόπο και τον χρόνο αναφοράς.
Τούτο πάλι τον οδήγησε ήδη από την πρώτη νεότητά του στο να αμφισβητήσει την αυθεντία της κρατούσας κοινωνικής ηθικής, χαρακτηρισμένος έτσι από κάποιους ως «επαναστάτης» και να μελετήσει μύθους, σύμβολα, κείμενα, ήθη και έθιμα άλλων παραδόσεων, κοντινών ή μακρινών χρονικά ή τοπικά, σχετικοποιώντας την κρίση του περί «σωστού και λάθους» και «καλού και κακού». Πλην όμως ακόμα και έτσι, ο ίδιος συνέχιζε να καθορίζεται από την διαπαιδαγώγησή του και τα στερεότυπά της με τρόπους που δεν κατανοούσε συνειδητά.
Μετά από καιρό και μέσα από την συναναστροφή με αξιοσημείωτους ανθρώπους που είχε την τύχη να εμφανιστούν στην ζωή του, κατέληξε εμπειρικά πως αν υπάρχει καλό και κακό ή σωστό και λάθος, υπάρχει με έναν άλλον, εσωτερικό τρόπο, όπου τίποτα δεν είναι κατ’ ανάγκη αυτό που φαίνεται, αλλά όπου όλα καθορίζονται από τον Τρόπο Δράσης, ή αλλιώς, την Εσωτερική κατάσταση του υποκειμένου όταν δρα και όχι από την πράξη αυτήν καθ’ αυτήν.
