Τα πάντα κινούνται, αναπνέουν και αναπνέονται ρυθμικά. Αυτή η πολυδιάστατη αρμονία απαντάται παντού, σε κάθε πλάσμα και σε κάθε διαδικασία του Κόσμου. Καθένας από εμάς γεννιέται με αυτή την αίσθηση μέχρι να έρθει η στιγμή που η ουσία της θα ξεχαστεί.
Η πρώτη αίσθηση που αναπτύσσεται στο έμβρυο είναι η ακοή και μέσω αυτής, έρχεται σε επαφή με τον βασικό ήχο του χτύπου της καρδιάς της μητέρας καθώς και με κάθε τι που συμβαίνει στο σώμα της. Τούτος ο ήχος είναι ο πρώτος ρυθμός που ακούμε αλλά μυστηριωδώς και ο πρώτος που ξεχνούμε καθώς μεγαλώνουμε.
Η ιδέα του ρυθμού όμως μαθαίνεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και αφού μετρηθεί, προσδιορίζεται, μπαίνει σε μία «τάξη» και αποκτά ένα όνομα. Πέφτει λοιπόν στην πρώτη παγίδα του νου, αυτή που κάθε τι άγνωστο, επιδιώκει να το ερμηνεύσει σύμφωνα με ό,τι έχει γνωρίσει μέχρι τώρα. Και πασχίζει να δώσει μορφή και όνομα σε κάτι που στην ουσία του είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί με λόγια. Έτσι αρχίζει το μέτρημα και η σχηματοποίηση του ά-μορφου, για να μπορέσει να έρθει στα μέτρα του δυνατού, αυτού που τώρα μπορεί να εννοηθεί.
Ένα ερώτημα γεννιέται μέσα μου...
Μπορεί, αλήθεια, κάτι τόσο βασικό όπως ο ρυθμός, να μετρηθεί, να καταγραφεί και να μεταμορφωθεί σε κάτι συγκεκριμένο;
Η επιστήμη της Μουσικής το κατέστησε δυνατό. Η ίδια ανάγκη για επικοινωνία που δημιούργησε τις λέξεις, η ίδια δημιούργησε και όλες τις σταθερές για να επικοινωνηθεί ο κόσμος της μελωδίας και του ρυθμού.
Ο Ρυθμός όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που ο άνθρωπος τοποθέτησε μέσα σε ένα μέτρο. Γιατί το μέτρο, ο χρόνος και ο ρυθμός σε αυτή τη μορφή, δεν είναι παρά ανθρώπινη επινόηση και προσπάθεια μορφοποίησης για κάτι που η ουσία του απλά δεν χωράει σε τόσο συγκεκριμένες φόρμες.